Omnibusy zasilane prądem z akumulatorów zdobywają uznanie w licznych miastach, gdzie władze dążą do poprawy jakości atmosfery. Pojazdy te nie wypuszczają spalin w miejscu eksploatacji, dzięki czemu arterie stają się mniej hałaśliwe, a piesi odczuwają zredukowany niedogodność związany z wrzawą motorów dieslowskich. Kierowcy chwalą płynność jazdy i nieobecność wibracji, które towarzyszą konwencjonalnym napędom.
Ładowanie baterii przebiega najczęściej w porze nocnej, gdy popyt na moc w sieci elektroenergetycznym jest mniejsze. Niektóre bazy wyposażone są w ogniwa fotowoltaiczne, które wspomagają czynność uzupełniania rezerwy prądu. Pozostałe rozwiązania zakładają zasilanie błyskawiczne na przystankach terminalach, gdzie pojazd dobiera moc w czasie niewielkiego przerwy między przejazdami.
Cena eksploatacji elektrycznego autobusu bywa niższy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ motor na prąd ma skromniejszą komponentów mobilnych, które ulegają eksploatacji. Obsługa wspomnianego transportera ogranicza się często do przeglądu układu hamulcowego, resorowania oraz samego napędu. Kierowcy przechodzą szkolenia z zakresu ekonomicznej jazdy, aby maksymalnie spożytkować zasięg baterii.
Mimo zalet, implementacja taboru elektrycznej wymaga nakładów w infrastrukturę ładowania oraz unowocześnienie zajezdni. Aglomeracje stopniowo zastępują starsze pojazdy na świeższe wersje, testując różne rozwiązania przechowywania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego komunikacji publicznej pasuje w szerszą wizję zrównoważonego kształtowania obszaru aglomeracyjnej, w której spokój, niezanieczyszczone atmosfera i wygoda podróżnych kroczą w duecie.